Dwarrelende takken
Ik had het wel een beetje gehad met mijn 'dwarrelende takken', mijn eerste buiteninstallatie. Maar toen ik die boom boven die vijver bij Lonneker had gezien kon ik het niet meer loslaten; op die plek kan ik me niets mooiers voorstellen. Zaterdag gaat het gebeuren.
Ik probeerde de installatie uit in het Overbosch en maakte hem toen voor Landart Diessen. 
'Takkengordijn' heette het toen nog, een speelse markering van de grens tussen natuur en cultuur. Bij Kasteel Aerwinkel maakte ik hem al deels over het water, met hulp van een boomverzorger die met touwen de boom in klom. Dat wilde ik ook, dus volgde ik een boomklimcursus. Voor Kunst in Duin 2014, bij .JPG)
Kasteel Keukenhof, paste ik die kennis toe door de installatie aan hoge takken van een grote beuk te maken. Judith de Haas reikte de naam 'dwarrelende takken' aan. Een mooie afsluiting vond ik toen.
Tot ik de route verkende van KunstenLandschap Lonneker en bij de vijver aankwam. Een mooie vijver, een grote beuk met een mooie tak boven het water. De organisatie wilde graag dat ik een installatie boven het water zou maken, ik ook, en dacht er ov
er een serie vissen op te hangen. Maar toen ik nog eens keek zag ik toch weer dwarrelende takken voor me. Ik voorzag nogal wat praktische problemen, maar heb het toegezegd. Dus zocht ik takken, zaagde ze in stukken en knoopte alvast een deel aan touwen. Zaterdag ga ik de uitdaging aan. Een ladder, een bootje, klimuitrusting, een vrijwilliger, zwembroek? Het idee hoe ik het aan kan pakken begint te rijpen, maar ik moet nog zien wat voor (klim)mogelijkheden de boom biedt. Geen probleem. Als het zaterdag niet lukt ga ik zondag verder. Dan doe ik ineens aan performance-kunst in plaats van installatiekunst.
Kom jij kijken wat het is geworden?